Napatda si Miguel sa kinatatayuan niya, at sa unang pagkakataon, hindi yabang ang nasa mukha niya kundi purong takot. Dahan-dahang tumayo si Eduardo habang yakap pa rin si Clara, saka siya humarap sa mag-asawang halos mawalan ng hininga sa kaba. “Ulitin mo nga,” malamig niyang sabi, “ano ang sinabi mo sa anak ko bago ako dumating?” Nanginginig ang labi ni Miguel. “Sir… Chairman… hindi ko po alam na si Clara ay—” Hindi siya pinatapos ni Eduardo. “Hindi mo kailangang malaman kung sino siya para tratuhin siya nang may dangal,” mariing putol niya. Sa gilid, umurong si Vanessa at mahina niyang nasabi, “Miguel, may sinabi kang hiwalay na kayo…” Ngunit tanging isang tingin lang ni Eduardo ang sapat para manahimik ang buong silid.
Napayakap si Clara sa dyaket ng ama, ngunit unti-unti siyang tumuwid, parang ngayon lang niya naaalala na hindi siya dapat manatiling nakaluhod sa sakit na hindi niya kasalanan. Lumapit si Eduardo at inabot ang kamay niya. “Tumayo ka, anak. Hindi sa sahig ang lugar mo,” aniya, at sa simpleng pangungusap na iyon, para bang binalik niya ang lahat ng dignidad na sinubukang durugin ng gabing iyon. Nang makatayong muli si Clara, bumulwak ang luha niya, ngunit hindi na iyon luha ng pagkawasak lang—may kasama na iyong lakas. Humarap siya kay Miguel at paos na nagsalita, “Lahat ng gabi na pinili kong unawain ka, lahat ng sakit na itinago ko, ito pala ang kapalit?” Yumuko si Miguel at humakbang palapit. “Clara, makinig ka, pwede kong ipaliwanag—” “Wala ka nang maipapaliwanag,” sagot niya, tahimik pero matalim. “Nahuli na kita sa totoo mong pagkatao.”
Biglang naglakas-loob si Vanessa at pilit ngumiti, umaasang maililigtas pa ang sarili. “Chairman Reyes, pasensya na po kung may hindi pagkakaintindihan. Hindi ko alam na may ganitong—” “Tama,” putol ni Eduardo, “hindi mo alam, dahil pareho kayong naniwala na ang mabait ay mahina at ang tahimik ay walang halaga.” Napalunok si Vanessa at napaatras nang isang hakbang nang magsalita muli si Clara, ngayon ay diretso ang tingin. “Kanina, tinawag mo akong katawa-tawa,” sabi niya. “Pero mas katawa-tawa ang taong ipinagmamalaki ang nakaw na pag-ibig at inaapakan ang kapwa para lang magmukhang panalo.” Namutla si Vanessa. “Clara, hindi kita gustong saktan.” “Sinaktan mo ako nang buong saya,” sagot ni Clara. “At ngayon, harapin mo rin ang hiya na ikaw mismo ang gumawa.”
Mabigat ang katahimikang bumalot sa penthouse nang dahan-dahang lumakad si Eduardo papunta sa mesa at dinampot ang kontratang matagal nang pinapangarap ni Miguel. Tumingin siya rito na parang isang simpleng papel lang iyon, bago ibinalik ang tingin sa lalaking ngayon ay halos hindi makahinga. “Ito ang pinaghirapan mong makuha, hindi ba?” sabi ni Eduardo. “Ang approval ko. Ang pirma ko. Ang pagkakataong aangat ang pangalan mo.” Napayuko si Miguel at nagmakaawa, “Chairman, please… isang pagkakamali lang ito.” Umigting ang panga ni Eduardo. “Hindi ito pagkakamali. Pagkakamali ang pagbagsak ng baso. Ang ginawa mo ay ugali.” At sa harap nila, marahan ngunit tiyak niyang pinunit ang kontrata sa dalawa, pagkatapos ay muli, hanggang sa malaglag ang mga piraso sa marmol na sahig. “Mula sa sandaling ito,” malamig niyang sabi, “wala ka nang kontrata, wala ka nang posisyon, at wala ka nang kinabukasan sa alinmang kompanyang maaabot ng pangalan ko.”
Parang gumuho ang mundo ni Miguel. Lumuhod siya, ngunit hindi na iyon para sa kapangyarihan—para sa desperasyon. “Clara, mahal kita! Nadala lang ako, patawarin mo ako, huwag mo akong iwan,” halos sumisigaw niyang sabi. Tinitigan siya ni Clara, at doon niya nakita ang lalaking minsan niyang minahal, pero wala na ang dating larawan; ang natira na lang ay isang estrangherong sinubukang yurakan siya. “Mahal?” mapait niyang ulit. “Ang taong nagmamahal, hindi ka ihahagis sa hiya. Hindi ka pababayaan sa luha. At lalong hindi sasabihing sa sahig ka lang nararapat.” Nanginginig si Miguel habang inaabot ang laylayan ng damit niya, ngunit umurong si Clara. “Tapos na tayo,” malinaw niyang sabi. “Hindi ako babalik sa taong unang sinira ang puso ko, saka lang nagsisisi nang masira ang ambisyon niya.”
Hindi na nakapigil si Vanessa at dali-daling kumuha ng bag, ngunit hinarang ng isa sa mga bodyguard ang daan—hindi marahas, kundi sapat para ipaalalang wala nang makakatakas sa bigat ng nangyari. “Paalisin ninyo ako rito,” umiiyak niyang sabi. Humarap si Eduardo sa mga tauhan niya. “Ihatid siya palabas. Siguruhing makarating sa bawat board member at sa bawat social circle na ang babaeng ito ay hindi kailanman magiging bahagi ng anumang event na konektado sa amin.” Napasinghap si Vanessa. “Sir, mawawasak po ang pangalan ko!” “Hindi ko winasak ang pangalan mo,” sagot ni Eduardo. “Ang ginawa mo ngayong gabi ang sumira rito.” Pagkatapos ay lumingon siya kay Miguel. “At ikaw—bukas pa lang, makakatanggap ka ng notice. Hindi ka na empleyado. Ang badge mo, access mo, at lahat ng pribilehiyong pinaghirapan ng ibang may dangal, tapos na.” Napatakip ng bibig si Vanessa; si Miguel nama’y tuluyan nang napaupo sa sahig na dati niyang ipinagkait kay Clara.
Lumalim ang gabi sa labas, at kumikislap pa rin ang mga ilaw ng BGC, ngunit sa loob ng penthouse, ibang liwanag na ang sumikat—ang liwanag ng katotohanang sa wakas ay hindi na natakpan. Pinulot ni Clara ang maliit na gift bag na nalaglag kanina, tiningnan ito sandali, saka marahang ibinaba sa mesa. “Regalo ko sana iyon para sa taong akala ko ay karapat-dapat,” malungkot niyang sabi. Pagkatapos ay humarap siya sa ama at mahigpit na yumakap. “Papa, salamat sa pagdating.” Hinaplos ni Eduardo ang buhok niya at buong lambing na sumagot, “Kahit kailan, anak. Hinding-hindi kita hahayaang apak-apakan ng sinuman.” Bago sila tuluyang lumabas, lumingon si Clara kay Miguel sa huling pagkakataon. Wala nang poot sa mukha niya—kundi kapayapaan. “Akala mo, winasak mo ako,” mahinahon niyang sabi. “Pero ngayong gabi, ako ang nakalaya.” At habang binubuksan ng mga bodyguard ang pinto para sa mag-ama, naiwan si Miguel sa gitna ng punit na kontrata, basag na pagmamataas, at isang katahimikang mas mabigat pa sa anumang parusang maaari niyang matanggap.
